Łącza internetowe.

Łącza internetowe. 

Łącze stałe – to rodzaj podłączenia do Internetu polegający na tym, że użytkownik płacąc okresowo abonament w stałej wysokości ma nielimitowany czasem dostęp do Internetu. Niektórzy ISP stosują limity danych, po których przekroczeniu obniżana jest prędkość łącza, obecnie dostawcy w wyniku silnej konkurencji odchodzą od takich praktyk^[1]. Połączenie z Internetem w tego typu łączach nie uniemożliwia korzystanie z innych usług dostarczanych przy pomocy tej samej infrastruktury jak to miało miejsce np. w połączeniach połączeniach dodzwanianych (dial up).
Stały dostęp do Internetu może być realizowany:

• przewodowo przy wykorzystaniu istniejącej infrastruktury innego systemu lub stworzeniu nowej tylko do tego celu
  • LAN - podłączenie przez sieć lokalną przewodową,
  • EURODOCSIS lub DOCSIS w sieciach telewizji kablowej z modemem kablowym,
  • SDI, DSL przy użyciu istniejących linii telefonicznych.

• bezprzewodowo poprzez fale radiowe
  • WLAN (Wi-Fi) - podłączenie przez bezprzewodową sieć lokalną,
  • WiMAX – szerokopasmowy dostęp radiowy,
  • CDMA,
  • GPRS, EDGE, w sieciach GSM,
  • UMTS, HSDPA, HSPA i HSPA+ w sieciach telefonii komórkowej trzeciej generacji,
  • LTE w sieciach telefonii komórkowej czwartej generacji.

Szerokopasmowy dostęp do internetu – usługa polegająca na łączeniu z internetem za pomocą szybkiego łącza lub medium o dużej przepustowości. Połączenie wykorzystuje szerokie pasmo częstotliwości wytwarzane przez modem. Najczęściej do tego celu wykorzystuje się technologie z rodziny DSL (xDSL), WiMAX, PON, DOCSIS lub inne podobne.
Szerokopasmowy dostęp jest przeciwieństwem dostępu wąskopasmowego, na przykład dodzwanianego z wykorzystaniem modemu telefonicznego, które ma przepływność ograniczoną do 56 Kb/s (V.92^[1]) i wymaga pełnego wykorzystania pasma telefonicznego PSTN, zwykle o szerokości 3100 Hz (od 300 do 3400 Hz), podczas gdy dostęp szerokopasmowy, przez zwiększenie używanych częstotliwości i podzielenie pasma na kanały, pozwala na równoległe przesyłanie danych cyfrowych łącznie z analogową lub cyfrową komunikacją głosową. W technice DSL, w której analogowa komunikacja głosowa zajmuje pasmo do 4000 Hz, a komunikacja cyfrowa od 10 kHz do 1,1 MHz, jest to dobrze widoczne.
Istnieje wiele definicji, w zależności od trendów panujących na rynku, minimalnej prędkości dostępu szerokopasmowego: od 64 Kb/s do 2 Mb/s^[2] (dla porównania można skorzystać z raportów KE^[3] i OECD^[4]). Z punktu widzenia techniki wyznacznikiem jest 128 Kb/s^{[potrzebne źródło]}, jako minimalna prędkość osiągana z wykorzystaniem dwóch kanałów cząstkowych łącza E1 (n*E0) po 64 Kb/s (BRI). Za przykład może posłużyć ISDN jako najwolniejszy dostęp szerokopasmowy, gdzie w podstawowej wersji stosuje się dwa kanały B po 64 Kb/s dla danych oraz kanał sygnalizacyjny D o przepływności 16 Kb/s.

Sieć komputerowa (w skrócie: sieć) – 

zbiór komputerów i innych urządzeń połączonych ze sobą kanałami komunikacyjnymi. Sieć komputerowa umożliwia wzajemne przekazywanie informacji oraz udostępnianie zasobów własGłównym przeznaczeniem sieci komputerowej – ideą dla której została stworzona i wciąż jest ulepszana i rozwijana – to ułatwienie komunikacji pomiędzy ludźmi, będącymi faktycznymi użytkownikami sieci. Sieć umożliwia łatwy i szybki dostęp do publikowanych danych, jak również otwiera techniczną możliwość tworzenia i korzystania ze wspólnych zasobów informacji i zasobów danych. W sensie prawnym, i w pewnym przybliżeniu, użytkownicy sieci komputerowej są również jej beneficjentaminych między podłączonymi do niej urządzeniami, tzw. "punktami sieci".

Poniżej wyszczególniono niektóre, użytkowe cechy sieci komputerowej:

• ułatwienie komunikacji między ludźmi.
• Korzystając z sieci, ludzie mogą komunikować się szybko i łatwo przy wykorzystaniu odpowiednich programów komputerowych i oferowanych w danej sieci usług sieciowych. W odniesieniu do sieci Internet należy wyróżnić dwa rodzaje programów i skojarzone z nimi usługi:
  1. klient poczty elektronicznej – poczta elektroniczna,
  2. przeglądarka internetowa – World Wide Web 
  • Udostępnianie plików,informacji,danych. 

• W środowisku sieciowym, upoważnieni użytkownicy mogą uzyskiwać zdalny dostęp do danych i informacji przechowywanych na innych komputerach w sieci, jak również sami mogą udostępniać posiadane zasoby.

• udostępnianie zasobów sprzętowych.

W środowisku sieciowym każdy, podłączony do sieci komputer, może uzyskać dostęp do urządzeń peryferyjnych, uprzednio udostępnionych do wykorzystania sieciowego, takich jak np. drukarki sieciowe czy udostępnione pamięci masowe.

• uruchamianie programów na komputerach zdalnych.

Użytkownicy mający dostęp do sieci mogą uruchamiać na swoich komputerach programy zainstalowane na komputerach zdalnych. Takich użytkowników nazywa się również użytkownikami zdalnymi,

• rozpowszechnianie wolnego oprogramowania.

Sieć komputerowa, a w szczególności Internet, stymuluje rozwój i upowszechnianie oprogramowania tworzonego i udostępnianego na zasadach licencji GP.

Wśród składników sieci komputerowej można wyróżnić następujące, główne grupy:

• hosty – czyli komputery sieciowe, dzięki którym użytkownicy mają dostęp do sieci;

• serwery – stale włączone komputery o dużej mocy obliczeniowej, wyposażone w pojemną i wydajną pamięć operacyjną i pamięć masową;

• medium transmisyjne – nośnik informacji, realizujący funkcję kanału komunikacyjnego. Są to kable: miedziane i światłowodowe i/lub fale radiowe;
• sprzęt sieciowy – koncentratory, przełączniki, routery, karty sieciowe, modemy, punkty dostępu;
• oprogramowanie – programy komputerowe zainstalowane na hostach, serwerach i innych urządzeniach sieciowych. 
• 
  Topologia fizyczna opisuje fizyczną realizację sieci komputerowej przez układ mediów transmisyjnych. Wyróżnia się następujące podstawowe układy:
  
  
• GWIAZDA – komputery są podłączone do jednego, centralnego punktu zwanego koncentratorem    lub   przełącznikiem 
  

• GWIAZDA ROZSZERZONA– posiada punkt centralny i punkty poboczne. Często spotykana topologia dlasieci standardu Ethernet; sieci standardu Ethernet;  
• HIERARCHICZNA – struktura podobna do drzewa binarnego;

       

• MAGISTRALA – komputery współdzielą jeden nośnik kablowy;
  
• PIERŚCIEŃ – komputery są połączone pomiędzy sobą odcinkami kabla tworząc zamknięty pierścień, np. token ring

• pierścień podwójny – komputery są połączone dwoma odcinkami kabla, np. FDDI-
  

• SIATKA– sieć rozszerzona o połączenia nadmiarowe. Rozwiązanie stosowane w sieciach, w których jest wymagana wysoka niezawodność działania. 

  Urządzenia sieciowe.

• Karta sieciowa, 
  Koncentrator (Hub) 
  Przełącznik (Switch)  
  Router 
  Access Point
  Wtórnik (Repeater)  
  Bridge

  Rodzaje medium transmisyjnego:

  Kabel RJ45 (Skrętka) 
  kabel koncentryczny 
  światłowód
  fale radiowe

• Rodzaje sieci internetowych:
• Najprostsza sieć komputerowa powstaje już przez połączenie ze sobą dwóch komputerów. Im liczba komputerów w sieci jest większa, tym bardziej skomplikowaną strukturę ona posiada i zajmuje większy obszar.
  Podstawowym kryterium podziału sieci komputerowych jest obszar zajmowany przez sieć.
  Rozróżniamy tutaj trzy podstawowe typy sieci komputerowych:
  ·        LAN - sieć lokalna, sieć o najmniejszym zasięgu, obejmująca budynek lub grupę sąsiadujących budynków,
  
  
  
  ·        MAN - sieć miejska, sieć obejmująca swoim zasięgiem miasto,
  
  
  
  ·        WAN - sieć rozległa, sieć o dużym zasięgu, przekraczającym obszar jednego miasta - np. sieć łącząca rozsiane po kraju lub świecie oddziały przedsiębiorstwa.
  
  
  
  
  
  Do zarządzania zasobami sieci służy serwer. Jest to wydzielony komputer, na którym znajduje się systemowe oprogramowanie sieciowe oraz zasoby (pliki, dyski, aplikacje, drukarki itp.). Wykonuje on określone zadania dla użytkowników sieci oraz czuwa nad prawidłowym korzystaniem z jego zasobów. Mówimy wówczas o sieci z wydzielonym serwerem. Na każdym serwerze musi być zainstalowany wielodostępny system operacyjny. Każdy z nich (Unix, Linux, Windows NT) wyposażony jest w zintegrowane oprogramowanie sieciowe. Pojęcie serwer, najprościej mówiąc, dotyczy maszyny, która w sposób kontrolowany przez administratora umożliwia korzystanie z jej zasobów. 
  
  Możemy się spotkać z następującymi terminami dla serwerów:
  · serwer sieciowy - wspólne korzystanie z zasobów sieci,
  · serwer baz danych - wspólne korzystanie z danych,
  · serwer WWW - wspólne korzystanie ze stron internetowych,
  · serwer FTP - wspólne korzystanie z usługi pobierania plików,
  · serwer druku - wspólne korzystanie z drukarek,
  · serwer aplikacji - wspólne korzystanie z programów.
  

   Organizacja pracy!

   

  Serwer (server) - główny komputer w sieci, wykonujący określone usługi na rzecz innych komputerów. Serwerami mogą być wydajne komputery klasy PC lub komputery typu mainframe.
  Stosuje się także sieci bez wydzielonego serwera - równorzędne lub równoprawne. W dużych przedsiębiorstwach i instytucjach istnieje kilka lub kilkanaście sieci lokalnych. W ich obrębie mogą pracować poszczególne grupy robocze. W celu połączenia danych ze wszystkich grup roboczych w jedną logiczną całość, tworzy się sieć korporacyjną. Obecnie sieci tego typu są zwykle oparte na idei intranetu.
  

  

  
  
  Intranet - wewnętrzna sieć lokalna w przedsiębiorstwie lub instytucji, zbudowana w oparciu o technologię wykorzystywaną w sieci WWW. Serwer WWW udostępnia swoje zasoby wewnątrz przedsiębiorstwa lub instytucji.
  Grupa robocza (Work Group) - grupa użytkowników w sieci mająca zdefiniowane dla niej zasoby programowe i sprzętowe. W obrębie jednej sieci może istnieć wiele grup roboczych. W dużych instalacjach, w których pracuje kilkaset lub kilka tysięcy komputerów tworzy się podsieci lokalne. Są one następnie łączone ze sobą w sieć szkieletową. Konstrukcja tego typu to szybka magistrala transmisji danych, która obsługuje ruch między-sieciowy. 
• Peer to peer - 
  

Prezentacja multimedialna.

 Wybrane screeny z prezentacji multimedialnej dotyczącej dodatkowych elementów komputera, w tym przypadku myszki komputerowej.

  

 

Budowa komputera. Samodzielne złożenie komputera.

NAJPIERW DEMONTAŻ OBUDOWY

Nasza obudowa jest zgodna z formatem ATX i posiada 300-W zasilacz. Dwa panele boczne mogą być usunięte, każdy z osobna, po odkręceniu śrubek. Niektóre obudowy posiadają zewnętrzną pokrywę w kształcie odwróconej litery 'U'. Niezależnie od konstrukcji obudowy zazwyczaj można uzyskać dostęp do wnętrza komputera z obu stron. 
Na jednej z bocznych ścian obudowy (po zdjęciu zewnętrznej osłony) znajduje się metalowa płyta, na której umieścimy płytę główną. Uwaga - znacznie lepszym typem obudów są te, w których owa płyta jest wyjmowalna, dzięki czemu możemy łatwiej umieścić płytę główną na odpowiednim miejscu.

Gdy wymontujemy płytę mocującą z obudowy (zwróćmy uwagę na to, w jaki sposób była ona przymocowana, gdyż po zainstalowaniu na niej odpowiednich komponentów będziemy musieli ją umieścić w obudowie w taki sam sposób - najczęściej nie da się włożyć blachy mocującej w inny sposób, tym niemniej zdarzają się obudowy, gdzie jest to możliwe), możemy przystąpić do montażu na niej płyty głównej naszego komputera.

MONTAŻ PŁYTY GŁÓWNEJ

  Nasza obudowa posiada wyjmowaną tackę, która zapewnia bardzo elegancki sposób instalacji płyty głównej i wszystkich podzespołów. Tańsze obudowy   mają płytę montażową zamontowaną na stałe wewnątrz. Jeśli posiadacie obudowę tego typu, powinniście najpierw położyć ją na boku. Następnie wkręćcie kołki dystansujące przeznaczone do montażu płyty głównej

Kolejną czynnością jest zamontowanie kołków dystansowych. Ponieważ otwory na te kołki przystoso-wane są do kilku rozmiarów płyt głównych, najlepszym sposobem wybrania odpowiednich jest włożenie płyty do obudowy i zaznaczenie lub zapamiętanie wybranych otworów. Wystarczą cztery do sześciu punktów mocowania, w które wkręcisz kołki (należy je lekko dokręcić kombinerkami, żeby podczas wykręcania śrubka nie wychodziła wraz z kołkiem).

Po przykręceniu kołków dystansowych, a przed przykręceniem płyty głównej do obudowy sprawdź, czy otwory na klawiaturę, mysz i porty w zaślepce z tyłu obudowy mają taki sam układ, jak na płycie głównej. Jeżeli nie pasują, trzeba wymienić zaślepkę na tę, która powinna zostać dostarczona wraz z płytą główną.

Ostatnią czynnością jest przykręcenie płyty głównej do kołków dystansowych. Mocujemy ją tak, aby gniazda PCI były bliżej tylnej ścianki, a wyjścia na klawiaturę i mysz pasowały do otworów z tyłu

MONTAŻ PROCESORA I WENTYLATORA

Obecnie najpopularniejsze procesory montowane są na podstawce typu Socket, co znacznie upraszcza mocowanie ich na płycie głównej. Montaż rozpocznij od podniesienia dźwigni blokującej, umieszczonej z boku podstawki pod kątem 90 stopni. Lokalizacja punktów charakterystycznych zależy od typu procesora (patrz ramka). Poprawnie montowany procesor zostaje umieszczony na podstawce bez użycia siły.

AMD AM2

Etap 1. Wkładamy procesor

Najpierw należy umieścić procesor w gnieździe. W tym celu trzeba unieść małą dźwignię znajdującą się z boku gniazda. Jeśli obejrzycie procesor od spodu, zobaczycie, że w jednym jego rogu brakuje nóżki. Dopasujcie ten róg do rogu gniazda, gdzie brakuje jednego otworu. Procesor jest oznaczony w ten sposób, aby zapewnić, że zostanie prawidłowo włożony. Pamiętajcie jednak, że nie używać siły przy wkładaniu procesora! Wszystkie nóżki powinny gładko wsunąć się w gniazdo. Jeśli jesteście pewni, że odpowiednio ustawiliście procesor (za punkt odniesienia biorąc brakującą nóżkę), ale nie jesteście mimo to w stanie go wsunąć w gniazdo, najprawdopodobniej jedna z jego nóżek jest wygięta. Jeśli to się wam przytrafiło, wyprostujcie tę nóżkę przy użyciu pincety lub śrubokrętu. Kiedy już zainstalujecie procesor, zablokujcie dźwignię w położeniu dolnym.
Procesor jest już zamontowany, teraz wystarczy odpowiednio skonfigurować zworki na płycie, by ta poprawnie interpretowała włożony procesor. Prawidłowe ustawienie zworek uzyskamy posługując się załączoną do płyty instrukcją. Zwykle w instrukcji znajduje się tabela obsługiwanych przez daną płytę procesorów wraz z ich mnożnikami i odpowiadającymi im wartościami częstotliwości magistrali FSB (Front Side Bus). Najkrócej mówiąc - częstotliwości danego procesora to iloczyn wartości częstotliwości FSB i mnożnika (stąd zresztą jego nazwa). Dlatego też musimy ustawić odpowiednią częstotliwość magistrali posługując się instrukcją (zwykle część dotycząca tego tematu ma tytuł "CPU External (BUS) Frequency"), a następnie ustawiamy mnożnik ("CPU to Bus Frequency Ratio"). Ostatnią rzeczą, jaka dotyczy włożonego właśnie procesora, jest odpowiednie ustawienie poziomu wewnętrznego zasilania (core voltage) procesora. Zwykle napięcie zasilające jest nadrukowane na samym procesorze, zaś zworki regulujące to ustawienie znajdują się na płycie (parametry dotyczące ustawień znajdziemy w instrukcji płyty).

Etap 2. Nanosimy pastę termoprzewodzącą .

Na górną część procesora trzeba nałożyć pastę termiczną lub odpowiednią podkładkę. Pomoże to w przenoszeniu ciepła z procesora do radiatora. Brak ośrodka przewodzącego ciepło może spowodować uszkodzenie procesora! Jeśli nie użyjecie pasty, każda niewielka różnica w ustawieniu powierzchni kontaktowej radiatora lub nawet obecność małych drobin kurzu spowoduje, że ciepło nie będzie efektywnie odprowadzane z procesora. Pasta termiczna wypełnia także mikroskopijne zagłębienia w powierzchni styku procesora (krzemowej struktury).
Warstwa pasty termoprzewodzą-cej nie może być gruba, po nałożeniu zestawu chłodzącego nie powinna wydostawać się po bokach.
Niektórzy producenci radiatorów dołączają pastę termiczną do swoich produktów. Jeśli takowej nie otrzymacie, możecie ją kupić w większości dobrych sklepów komputerowych lub elektronicznych

Etap 3. Przypinamy nowy zestaw chłodzący

podłączenie wentylatora Zalecany jest radiator miedziany, ponieważ miedź jest bardzo wydajnym przewodnikiem ciepła. Przy kupnie wentylatora powinniście znać typ gniazda swojego procesora. Upewnijcie się, że wentylator jest w odpowiednim położeniu.
Wentylator jest mocowany do gniazda za pomocą zatrzasków.

Etap 4.Podłączenie zasilania wentylatora

Możecie być zdziwieni tym, że do wentylatora idą trzy przewody. Dwa z nich przenoszą napięcie zasilające, a trzeci jest używany do monitorowania prędkości obrotowej wentylatora. W ten sposób BIOS zawsze jest w stanie stwierdzić z jaką prędkością działa wentylator.

MONTAŻ PAMIĘCI RAM

Obecnie są w sprzedaży trzy rodzaje pamięci: DDR SDRAM, DDR2 SDRAM i DDR3 SDRAM. Każdy z nich ma inaczej rozmieszczone nacięcia, które pasują tylko do jednego rodzaju gniazd, dlatego umieszczenie pamięci w niewłaściwym gnieździe jest niemożliwe. Pamięci DDR SDRAM różnią się od DDR2 i DDR3 SDRAM także liczbą pinów: DDR SDRAM- 184, DDR2-3 SDRAM - 240.

UWAGA



Moduły pamięci DIMM mają pod spodem nacięcie pasujące do gniazda pamięci. Choć nie jest możliwe włożenie modułu pamięci odwrotnie, powinniście przymierzyć moduł do gniazda zanim rozpoczniecie jego instalację. Następnie należy ostrożnie wcisnąć moduł w gniazdo. Zalecana jest ostrożność, ponieważ zbyt mocny nacisk może uszkodzić ścieżki przewodzące na płycie głównej. Najlepiej jest wcisnąć najpierw jedną stronę a następnie drugą. Zatrzask zaciśnie się samoczynnie, gdy tylko jedna strona modułu zostanie prawidłowo umieszczona w gnieździe. Aby upewnić się, że moduł został prawidłowo zainstalowany, zawsze można go wyjąć. Zwolnienie klamer spowoduje wyskoczenie modułu z gniazda. Następnie można go po prostu wysunąć.

UWAGA

Jeżeli chipset obsługuje techno-logię Dual Channel, układy pamięci najlepiej montować parami, umieszczając dwa jednakowe w gniazdach zgodnie z dokumentacją płyty głównej (przeważnie na przemian gniazdo pełne i puste). Dzięki temu podwoisz teoretyczną przepustowość pamięci (dwa gniazda traktowane są wówczas jako jedno).

Pierwsze koty za płoty. Płyta główna z procesorem, wentylatorem i pamięcią

MONTAŻ KARTY GRAFICZNEJ I KART ROZSZERZEŃ PCI

montaż karty graficznej
Obecnie prawie wszystkie karty graficzne montowane są w gnieździe PCI Express x16. Jest przeważnie czarne i znajduje się w środkowej części płyty głównej, między gniazdami PCI a procesorem. Najpierw wyciągnij zaślepkę z obudowy, a następnie włóż kartę graficzną, wyprowadzając jej wyjścia (zamontowane na śledziu) na zewnątrz obudowy. Nie bój się użyć trochę siły, gdy trzeba. Włożoną kartę przykręć do obudowy. Jeżeli nie jesteś pewny, czy potrzebuje dodatkowego zasilania, sprawdź, czy ma wyprowadzone wyjście do jego podłączenia. Najwydajniejsze modele wymagają aż dwóch linii zasilających. Dodatkowe karty rozszerzeń najlepiej umieścić jak najdalej od układu graficznego, żeby zapewnić swobodną cyrkulację powietrza wokół niego.

Wybranie miejsca dla karty PCI zazwyczaj nie jest problemem w prostych systemach. Z mojego doświadczenia jednak wynika, że wybranie odpowiedniego złącza może być czasami problematyczne na niektórych płytach głównych.

Konflikty zasobów mogą utrudnić poprawną wspólną pracę płyty głównej i systemu operacyjnego. Problem ten często można rozwiązać przez przeniesienie karty PCI sprawiającej problemy do innego złącza lub przez ręczne przypisanie przerwań. Inny potencjalny powód problemów jest bardziej praktyczny. Jeśli na karcie widoczny jest spory radiator, może nawet z wentylatorem, układ chłodzony w ten sposób będzie wydzielał wiele ciepła, które będzie musiało zostać usunięte. Jest tylko jedna przyczyna, dla której nie umieściliśmy karty dźwiękowej obok karty graficznej - chcieliśmy zachować między nimi trochę miejsca, aby zapobiec gromadzeniu się ciepła.

Na swoich miejscach - karta dźwiękowa (po lewej) i karta graficzna (pośrodku). Jest jeszcze miejsce na kartę sieciową, jeśli będzie potrzebna.

MONTAŻ TWARDEGO DYSKU I NAPĘDU OPTYCZNEGO

Standardowe twarde dyski PATA i napędy optyczne mają wyprowadzone dwa gniazda: szersze, 40-pinowe, pozwala na podłączenie dysku do płyty głównej (za jego pomocą przekazywane są dane), drugie służy do podłączenia zasilania. Między nimi znajdują się piny, za pomocą których skonfigurujesz dyski.


Ponieważ standardowe kontrolery twardych dysków IDE pozwalają na skonfigurowanie dwóch dysków na jednym kanale (taśmie), przed ich zamontowaniem należy odpowiednio ustawić zworki. Chodzi o określenie, który z nich jest startowy (master), a który dodatkowy (slave). Opis ustawień zworek powinien być umieszczony na etykiecie twardego dysku albo w pobliżu pinów. Dysków lub napędów optycznych SATA nie trzeba konfigurować, gdyż do jednego gniazda SATA podłącza się tylko jedno urządzenie.


Twarde dyski zamontuj na spec-jalnym rusztowaniu wewnątrz obudowy, jeśli nie masz odpowiednich kieszeni. Najlepiej, gdy obudo-wa umożliwia demontaż takiego rusztowania za pomocą specjal-nej dźwigni. Dyski można wówczas przykręcać na zewnątrz, a następnie włożyć całą konstrukcję z dyskami do środka. Wszystkie taśmy mają po jednej stronie czerwony pasek określający umiejscowienie przewodu nr 1. Podczas podłączania napędów czy twardych dysków pasek powinien się znajdować od strony złącza zasilania.



Twardy dysk

Chciałbym powiedzieć kilka słów na temat chłodzenia, ponieważ jest to dość ważne przy dzisiejszych dyskach osiągających prędkości obrotowe 7200 obrotów/s. Tak szybkie dyski twarde mogą w krótkim czasie osiągać temperatury przekraczające 50°C. Powinno się wobec tego zawsze zostawiać nad nimi trochę miejsca, aby unikać gromadzenia się ciepła. Wentylator zasilacza jest zazwyczaj wystarczająco potężny, aby zapewnić odpowiednią cyrkulację powietrza wewnątrz obudowy.


UWAGA

Twarde dyski PATA podłącz do jednego kanału IDE (taśmy), natomiast napędy optyczne do drugiego. Podłączenie ich do jednej taśmy może spowolnić działanie szybszego dysku.

GNIAZDA NA PŁYCIE

Kolejny etap to założenie blachy z płytą główną w obudowie. Komputer nasz wykonany jest w standardzie ATX (obudowa i płyta główna). Jedną z cech tego standardu jest fakt, że porty i gniazda są wyprowadzone bezpośrednio z płyty głównej

Z tyłu obudowy, w miejscu gdzie będą znajdować się zintegrowane z płytą gniazda, należy zamontować odpowiednią blaszkę zawierającą odpowiednie wycięcia na poszczególne gniazda. W niektórych obudowach przed zamontowaniem tej blaszki należy usunąć metalową płytkę ochronną wstawioną na miejsce, gdzie mają znajdować się porty i gniazda.

PODŁĄCZENIE ZASILANIA PŁYTY GŁÓWNEJ

W zależności od rodzaju płyty głównej włóż złącza zasilacza w odpowiednie gniazda-kształt złącza zasilającego płyty głównej nie pozostawia wątpliwości, którą z końcówek zasilacza podłączyć do tego gniazda. Dokładnie sprawdź, czy podłączone są wszystkie główne i dodatkowe gniazda zasilające. Nie należy podłączać zasilacza do gniazda zasilającego przed całkowitym zmontowaniem komputera.

    PODŁĄCZENIE PRZEWODÓW CD/DVD ORAZ DYSKU TWARDEGO .
Kolejna rzecz to podłączenie przewodów IDE/ATAPI do CD/DVD-ROM-u, dysku twardego

Zwróćmy uwagę, że kabel IDE/ATAPI - popularnie zwany taśmą - ma z jednej strony jeden przewód oznaczony na czerwono. Ten przewód to tzw. jedynka, czyli wskazówka, że należy go podłączyć z jednej strony do pierwszego wyprowadzenia kontrolera na płycie głównej, zaś z drugiej strony do "jedynki" dysku twardego oraz napędu CD-ROM. Przyjrzyjmy się uważnie gniazdom kontrolera IDE/ATAPI na płycie. Powinny one być oznaczone jako "Primary" oraz "Secondary". Ze względu na to, że dysponujemy tylko dwoma napędami wy-korzystującymi interfejs EIDE/ATAPI (dyskiem twardym i CD-ROM-em), będzie interesował nas tylko jeden (ściśle: pierwszy) kanał interfejsu oznaczony jako "Primary". Przyj-rzyjmy się teraz samemu gniazdu interfejsu na płycie. Dookoła gniazda (po rogach) powinny być wytłoczone numery wyprowadzeń gniazda. Jedną końcówkę taśmy EIDE podłączamy do gniazda na płycie, pozostałe do napędów, zwracając uwagę na numery wyprowadzeń w gniazdach napędów (dla dysku używamy środkowego złącza na taśmie, dla CD/DVD-ROM-u - ostatniego).

W przypadku dysków twardych istnieje zasada ułatwiająca podłączanie taśm EIDE/ATAPI. Mianowicie wyprowadzenie nr 1 (czyli wspominana "jedynka") leży prawie zawsze (99%) na złączu po stronie złącza zasilania.

POŁĄCZENIE PŁYTY GŁÓWNEJ Z OBUDOWĄ

Na tym etapie wystarczy już podłączyć do płyty głównej odpowiednie kable z obudowy i można spróbować go uruchomić. Aby móc włączać i resetować komputer, sprawdzać za pomocą diody, czy dysk pracuje, trzeba najpierw podłączyć odpowiednie styki z obudowy do płyty głównej. Znajdź w dokumentacji technicznej płyty głównej opis zworek, do których mają być podłączone wyprowadzone kable obudowy.

Poniżej podaje skróty nazw pinów oraz złączy wychodzących z obudowy i podłączanych do płyty głównej:

SP, SPK, SPIKER, SPKER - czterokontaktowe złącze głośnika, do którego podłącza się dwużyłowy kabel głośnika.

RS, RE, RST lub RESET - dwukontaktowe złącze, do którego podłącza się dwużyłowy przewód resetujący komputer (RESET SW).


PW LED, PWR LED lub Power LED - złącze diody LED, do której podłączysz dwużyłowy przewód zapalający zieloną diodę sygnalizującą pracę komputera (Power LED).

HD, HDD LED - złącze to należy podłączyć do kabla diody LED, sygnalizującej pracę twardego dysku (HDD LED).

RPW_SW (Remote power switch) - złącze do wyłącznika zasilania.

KBLOCK (Power Led & Keyboard) - to złącze najlepiej połączyć z diodą zasilania.

SP_SW (Suspend Switch) - charakterystyczna cecha płyt wykonanych w standardzie ATX, złącze umożliwiające podłączenie kabelka do przycisku przełączającego komputer w stan "uśpienia" (o ile taki przycisk na obudowie się znajduje).

SP_LED (Suspend LED) - złącze do diody sygnalizującej stan "uśpienia". Rzadko wykorzystywane.


Najczęściej kabelki wyprowadzone z poszczególnych elementów obudowy (takich jak np. przełącznik zasilania, przycisk resetujący, dioda dysku itp.) są również oznaczone w podobny sposób, jak przedstawione wyżej oznaczenia na płycie.

Nie martwcie się o biegunowość. Przyciski reset i włącznika będą działać niezależnie od kierunku ich włączenia, a diody LED nie zapalą się, jeśli będą podłączone odwrotnie. Jeśli słyszycie, że dysk twardy pracuje, ale dioda się nie świeci, po prostu odwróćcie wtyczkę..
.
Po podłączeniu wszystkich kabelków nie pozostaje nam już nic innego jak założenie metalowej osłony na obudowę naszego składaka. To w zasadzie koniec pracy montażowej. Oczywiście trzeba jeszcze podłączyć do złożonego już w zasadzie komputera klawiaturę, mysz oraz monitor.

PODŁĄCZENIE KLAWIATURY I MONITORA

Pozostały ci jeszcze klawiatura, mysz i monitor. Klawiaturę podłącz do fioletowego gniazda PS2, mysz do zielonego gniazda PS2, natomiast monitor do gniazda VGA, wychodzącego z karty graficznej.

OSTATNIA KONTROLA

Komputer jest już złożony, radzimy jednak przed jego uruchomieniem sprawdzić jeszcze raz poprawność:

• zamontowania zestawu chłodzącego procesor, który powinien ściśle przylegać do procesora
• podłączenia wszystkich wentylatorów do zasilania
• podłączenia kabli zasilania płyty głównej,
• połączenia twardych dysków, napędów optycznych (dociśnij jeszcze raz wszystkie taśmy i kable zasilające),
• montażu karty graficznej, pamięci i kart rozszerzeń (dociśnij kartę graficzną, pamięci i karty PCI),
• dokręcenia wszystkich śrubek,
• podłączenia monitora do karty graficznej,
• podłączenia myszy i klawiatury.
• Konfiguracja zworek na płycie głównej: czy ustawienia procesora są poprawne?
• Ustawienia zworek napędów: poprawny tryb master/slave?
• Czy napędy są zabezpieczone?

Kiedy już sprawdzicie powyższą listę, możecie włączyć swój komputer i zainstalować system operacyjny.

Jak samemu złożyć komputer?

Jak samemu złożyć komputer PC?

Dekadę temu posiadanie “składaka” klienci uważali “składaki” za maszyny jakościowo gorsze i niepewne. Na szczęście zmienili poglądy. Dziś ludzie nie tylko chętnie kupują takie pecety, ale często je także samodzielnie montują. Dlaczego? Bo chcą płacić mniej i mieć z tego frajdę. Z niniejszego tekstu dowiesz się jak samemu złożyć komputer krok po kroku.
Przygotowując się do zakupu części, aby samemu złożyć komputer, musisz najpierw ustalić budżet i zastanowić się, do czego komputer będzie wykorzystywany. Najniższa kwota to 1000 zł. Supernowoczesna maszyna złożona z ogólnodostępnych podzespołów kosztuje 6000-7000 zł. Górnej granicy cenowej praktycznie jednak nie ma. Pamiętaj, że taki budżet obejmuje tylko jednostkę centralną, bez monitora.

Procesor i płyta główna-

 

Po ustaleniu budżetu możesz zacząć zastanawiać nad klasą komputera. Najbardziej wpływa na nią oczywiście model procesora. Trzy najpopularniejsze dziś warianty to: Intel Pentium Dual Core, Intel Core 2 Duo i Intel Core i3/i5/i7. Dual Core to seria tanich czipów do prostych maszyn biurowych. Core 2 Duo są nowocześniejsze i trochę droższe.
Do budżetowych zestawów dobrym rozwiązaniem mogą okazać się procesory AMD. Oferują one dobry stosunek jakości do ceny. Niemniej, ustępują wydajnością i możliwościami jednostkom z najnowszej serii Core iX.
Procesory Intel Core i3/i5/i7 to najnowsza linia czipów Intela. Core 2 Duo i Core i3 świetnie sprawdzą się w wydajnym komputerze biurowym, na którym uruchamiane są zaawansowane aplikacje. i5 i i7 przeznaczone są dla wymagających użytkowników, na przykład graczy. Komputery z tymi procesorami kosztują co najmniej 3000 zł.
Za tę cenę masz jednak dostęp do najnowocześniejszych rozwiązań Intela. 64-bitowe czipy są oparte na mikroarchitekturze Nehalem lub Westmere – wykonano je w procesie 32 lub 45 nanometrów. Najlepsze 4-rdzeniowe modele pracują z częstotliwością 3,33 GHz. Dzięki Turbo Boost zwiększysz ją do 3,6 GHz.
Gdy już wiesz który procesor wybrać, od razu rozejrzyj się za płytą główną. Jednym z najpopularniejszych producentów jest Gigabyte. Oferuje dobre i niedrogie płyty. Jeśli masz mały budżet, kup ASRocka. Fanom podkręcania poleca się z kolei produkty DFI. Osoby o większych wymaganiach powinny zainteresować się płytami Asusa oraz, oczywiście, Intela.
Kluczowe jest gniazdo procesora. Czipy Dual Core i Core 2 Duo potrzebują typu Socket 775. Seria Core i3/i5/i7 wymaga gniazda Socket 1156. Uwaga – niektóre czipy i7 potrzebują typu Socket 1366. Jeśli masz mniejszy budżet, powinieneś kupić płytę ze zintegrowaną kartą graficzną i dźwiękową. Musisz mieć jednak pewność, że nie potrzebujesz niezależnych podzespołów.
Ważna jest też technologia. Nie ma sensu kupować superprocesora i montować go na taniej płycie. W sklepie kieruj się opisami producentów. Przykładowo: Intel dzieli swoje płyty na kilka kategorii: tanie Essential Series i Classic Series, wydajne Executive Series, multimedialne Media Series i najlepsze Extreme Series.

Obudowa i zasilacz-

 

Aby zacząć samodzielne składanie komputera, musisz mieć także obudowę. Ceny na Allegro zaczynają się od 50 zł. W sklepach jest drożej (od 150 zł). Niezależnie od tego, gdzie kupujesz obudowę, zastanów się, czy nie warto wydać kilkudziesięciu złotych więcej. Korzyści to lepsze wyciszenie oraz skuteczniejsza wentylacja.
Obudowy są czasem dostarczane razem ze standardowymi zasilaczami 350 W-400 W. Jeśli potrzebujesz mocniejszej jednostki (komputer do gier wymaga nawet 600 W), najlepiej kup samą obudowę i osobny markowy zasilacz – na przykład Chiefteka.
Zamontowanie procesora na płycie nie jest wbrew pozorom trudne. Każdy czip, który musi być włożony w określony sposób, jest odpowiednio oznaczony (na przykład w jednym rogu brakuje nóżki, a na płycie otworka). Zaopatrz się w dobrej klasy pastę termoprzewodzącą, następnie jej kroplę umieść między obudową włożonego już czipa a radiatorem.

Chłodzenie i pamięć RAM-

 

Wersje BOX procesorów Intela są wyposażone w chłodzenie (radiator plus wentylator). Bardziej wymagający użytkownicy mogą jednak zainstalować profesjonalny moduł chłodzący. Przyda się on wtedy, gdy komputer ma być używany do gier, edycji grafiki, plików audio czy wideo. Oczywiście w takiej sytuacji warto kupić  wersję procesora bez firmowego wentylatora i coolera (OEM).
Niezależnie od rodzaju chłodzenia nie możesz zapomnieć o podłączeniu zasilania wentylatora do płyty. Całą wyżej opisaną operację musisz wykonać w rękawiczkach. W ostateczności możesz dotknąć kaloryfera, aby pozbyć się ładunków z dłoni. To samo dotyczy instalacji pamięci RAM. Powinieneś kupić od 2 (dla komputerów biurowych) do 4 GB (dla graczy) RAM-u.



Najlepsze są pamięci DDR3. To nowoczesne układy dostępne w rozsądnej cenie. Jeśli zdecydujesz się na 4 GB, kup dwie kości po 2 GB. W razie uszkodzenia koszt wymiany będzie niższy. Będziesz też mógł korzystać z zalet technologii Dual channel, która podwaja przepustowość magistrali łączącej RAM z kontrolerem na płycie głównej. Płyta główna musi tę technologię obsługiwać.
Kości umieść parami w skorelowanych gniazdach (zazwyczaj są one oznaczone takim samym kolorem). Zwróć uwagę na to, jakie częstotliwości (MHz) pamięci obsługuje płyta główna, i dopasuj do tego RAM. Typowe wartości to 1066 MHz czy 1333 Mhz. Szybsze pamięci będą współpracowały z wolniejszymi płytami. Nie wykorzystasz jednak w pełni ich potencjału.
Pamięć operacyjną także zamontujesz łatwo. Podłużne gniazda na płycie są wyposażone w specjalne zatrzaski, które dociskają kości. Nacięcie na spodniej części płytki ułatwia prawidłowe włożenie pamięci. Prosta jest także instalacja opcjonalnych podzespołów – karty graficznej i dźwiękowej.

Karta graficzna-

Samodzielną kartę graficzną kup wtedy, gdy na komputerze mają być uruchamiane najnowsze gry 3D. Większość kart wykorzystuje dziś gniazda PCI-Express i płyty główne są do tego przystosowane. Najtańsze samodzielne modele to GeForce 8400 lub GT210.
Dobra i nadal niedroga karta dla gracza to GeForce GTS250 lub Radeon HD5770 (600 złotych). Wydawanie nawet takiej kwoty na grafikę nie ma jednak sensu, jeśli procesor w komputerze jest słaby. Potencjał nowoczesnych kart wykorzystasz w pełni tylko wtedy, gdy zdecydowałeś się na czip typu Core i5 czy i7.
Jeśli planujesz dużo grać, wykorzystywać komputer jako kino domowe albo zajmować się obróbką audio, to niezależna karta dźwiękowa jest niezbędna. Kartę taką najczęściej montuje się w gnieździe PCI-Express x1, graficzną w PCI-Express x16. Montaż karty sieciowej odpada, bo ta w 99% przypadków jest zintegrowana z płytą.

Dysk twardy i napęd DVD-

Następny krok to zainstalowanie urządzeń odpowiedzialnych za przechowywanie i wymianę danych. Dysk twardy powinien mieć od 500 GB do 1 TB. Ten większy przyda się oczywiście miłośnikom gier i filmów. Dysk umieszcza się w przedniej komorze obudowy, poniżej napędu DVD. Przykręca się go do bocznych ścianek śrubkami.
Obowiązujące standardy dysków to SATA II i nowszy SATA III. Najpopularniejsza prędkość obrotowa to 7200, choć spotykane są też droższe modele o prędkości 10 000. Każdy dysk podłącz dwoma przewodami – zasilającym i przesyłającym dane.
Bardzo podobnie przeprowadza się instalację napędu DVD czy Blu-ray. Tu także podpinasz zasilanie oraz kabel SATA. Zarówno nad dyskiem twardym, jak i nad napędem DVD zostaw trochę miejsca. Dzięki temu podzespoły nie będą się mocno nagrzewać. Na koniec upewnij się, że wszystkie przewody są podłączone prawidłowo.
Dotyczy to także kabli prowadzących do gniazd (np. USB) i przycisków na obudowie. Mają one swoje odpowiedniki na płycie głównej. RST czy RESET to reset, PW albo PWR to przycisk zasilania, SPK to głośnik systemowy. PWR LED i HDD LED to typowe oznaczenia diod na przednim panelu.

Testowanie-

Kiedy wszystkie podzespoły będą już podłączone, uruchom komputer, ale jeszcze go nie zamykaj. Zajrzyj do środka i sprawdź, czy wentylator działa i czy dysk twardy nie nagrzewa się za mocno. Ustal czy masz dostęp do BIOS-u. Świetnym testem dla nowo zbudowanego peceta jest także przeprowadzenie od zera instalacji systemu Windows.

Samemu złożyć komputer jest łatwo!;)

Jak się okazuje, samodzielne składanie komputera nie należy do rzeczy trudnych. Wystarczy nieco wiedzy o tym które części są potrzebne i gdzie w obudowie komputera je umieścić.